İnsan, hayatı boyunca bir taraf seçmeye çağrılır. Bazen bir düşüncenin, bazen bir çıkarın, bazen bir dostluğun, bazen de kendisine hiç ait olmayan bir kavganın tarafı olmaya… Oysa en büyük yanılgımız, hakikatin mutlaka taraflardan birinin elinde olduğuna inanmaktır. Dünya, büyük çatışmalardan olduğu kadar küçük kırgınlıklardan da yorulur.
Meydanlarda karşı karşıya gelen kalabalıklarla aynı evde birbirine susan iki insan arasında sanıldığından daha az fark vardır. Çünkü bir süre sonra asıl mesele unutulur; haklı çıkmak, haklı olmaktan daha önemli hâle gelir.
 Ve kavga, doğduğu sebebi unutup kendi başına yaşamaya başlar. Artık soru, kimin kazanacağı, kimin geri adım atacağı, kimin özür dileyeceği ve son sözü kimin söyleyeceğidir.
İşte insanın insana uzaklaştığı yer tam da burasıdır. Bir insanı harcamak için onu hayatımızdan bütünüyle silmek gerekmez. Bazen sözünü dinlememek, emeğini yok saymak, haksız olduğunu bildiğimiz hâlde güçlüden yana durmak da insanı harcamaktır. Hatta bazen susmak… Çünkü insan yalnızca kendisine yapılan kötülüklerle değil, ihtiyaç duyduğu anda göremediği iyiliklerle de kırılır. Bunu ailede, dostluklarda, işyerlerinde ve toplum hayatında görürüz. Kavganın adı değişir; para olur, makam olur, ideoloji olur, gurur olur. Değişmeyen ise kendi doğrumuzu savunurken karşımızdakinin de bir insan olduğunu unutmamızdır. Oysa mesele çatışmamak değildir; mesele, çatışırken insan kalabilmektir.
Bazen haklı çıkarız ama bir dostu kaybederiz. Bazen istediğimizi elde ederiz ama bir kalbi kırarız. Bazen makamımızı korur, gururumuzu kurtarırız ama vicdanımızdan bir şey eksiltiriz. Bazen de son sözü biz söyleriz; fakat artık o sözü duyacak kimse kalmamıştır.
Belki de bu yüzden, her kavganın sonunda yalnızca kimin kazandığını değil, neyi kaybettiğimizi ve içimizde ne kadar insan kaldığını da sormalıyız. Çünkü insanın insana karşı kazandığı her zafer, gerçek bir zafer değildir.
Eğer sonunda bir dostluk tükenmiş, bir gönül kırılmış, bir emek yok sayılmış ya da bir insan harcanmışsa, aslında hiç kimse kazanmamıştır.
Hepimiz biraz eksilmişizdir.